Logopedia
Kiedy najwcześniej można mówić o dysleksji? PDF Drukuj Email
Wtorek, 07 Październik 2014 21:22

 

 

 

 

 

 

Kiedy najwcześniej można mówić o dysleksji?

 

Dysleksja to specyficzne trudności w uczeniu się pisania, czytania, liczenia u dzieci, u których prawidłowo funkcjonują narządy zmysłów wzroku i słuchu. Zaburzenia te są związane z nieprawidłowym bądź opóźnionym kształtowaniem się funkcji rozwojowych, które stanowią podłoże procesu uczenia się pisania i czytania.


Już u dzieci w wieku po niemowlęcym i przedszkolnym można dostrzec sygnały zagrożenia tym problemem. Możliwość wystąpienia dysleksji rośnie, gdy występuje ona w rodzinie, a także gdy ciąża lub poród nieprawidłowo przebiegały, gdyż wtedy wzrasta prawdopodobieństwo wystąpienia mikrouszkodzeń mózgu.


Ważne byśmy uważnie obserwowali dziecko na każdym etapie rozwoju, im wcześniej zaobserwujemy niepokojące nas sygnały, tym szybciej będzie możliwe rozpoczęcie oddziaływań profilaktycznych, bądź terapii. Z dzieckiem można podjąć pracę już w wieku przedszkolnym, jest ona wtedy bardziej skuteczna i może prowadzić do pełnego wyrównania niewielkich zaburzeń lub do znacznego zmniejszenia problemów edukacyjnych. Konsultacje oraz terapia odbywają się na terenie poradni psychologiczno-pedagogiczej. Każdy rodzic może skorzystać ze wsparcia pracujących tam specjalistów, gdy niepokoi go rozwój własnego dziecka.


Dzieci, które są zagrożone dysleksją cechuje nieharmonijny rozwój psychoruchowy. Zaburzone są proste czynności, które potem przenoszą się na umiejętność czytania i pisania.


Sprawności, które mogą być zaburzone:


•    Sprawność fizyczna (motoryka duża): dziecko nie raczkuje lub mało raczkuje, późno zaczyna chodzić, słabo biega, ma kłopoty z utrzymaniem równowagi (np. podczas chodzenia po linii krawężnika), z trudem uczy się jeździć na rowerku, jest niezdarne w ruchach, źle funkcjonuje w zabawach ruchowych, ma problem z rzucaniem i chwytaniem piłki, w wieku 6 lat ma problem ze staniem na jednej nodze;
•    Sprawność rąk (motoryka mała): dziecko jest mało zręczne manualnie, nieporadne w samoobsłudze (np. myjąc ręce, ubierając się, jedząc łyżką, zapinając guziki, wiążąc sznurowadła), a także mało sprawne w zabawach manipulacyjnych (np. polegających na budowaniu z klocków);
•    Koordynacja wzorkowo-ruchowa: opóźnione umiejętności rysowania, dziecko w wieku 2 lat nie naśladuje rysowania linii, 3-letnie nie umie narysować koła, 4-letnie kwadratu i krzyża, 5-letnie trójkąta, w wieku 6 lat dziecko źle trzyma ołówek w palcach, ma trudności z rysowaniem szlaczków, odtwarzaniem złożonych figur geometrycznych;
•    Orientacja w przestrzeni i lateralizacja: w wieku około 5 lat dziecko ma trudność ze wskazaniem prawej i lewej strony, w wieku 6 lat ma trudności z określeniem kierunku w stosunku do siebie np. droga na prawo, drzewo na lewo, używa na zmianę raz prawej raz lewej ręki, pisze litery i cyfry zwierciadlanie, odwzorowuje wyrazy zapisując je od strony prawej do lewej;
•    Mowa: opóźniony rozwój mowy (w wieku 3 lat dziecko powinno się z otoczeniem swobodnie porozumiewać pełnymi zdaniami), długotrwałe posługiwanie własnymi określeniami na różne przedmioty i zjawiska; w wieku przedszkolnym: problemy z wypowiadaniem trudnych wyrazów, nieprawidłowa artykulacja wielu głosek, trudności z budowaniem wypowiedzi, zapamiętywaniem nazw; w wieku 6 lat kłopoty z poprawnym używaniem wyrażeń: nad-pod, za-przed, wewnątrz, na zewnątrz, błędy gramatyczne; wadliwa wymowa, przekręcanie trudnych wyrazów, trudności z zapamiętywaniem nazw dni tygodnia, miesięcy, pór roku itp., wierszyków, wyliczanek, szeregów cyfr;
•    Spostrzeganie wzrokowe (gdy wykluczymy wadę wzroku): nieporadność w rysowaniu, trudności w składaniu według wzoru - obrazków pociętych na części, puzzli, mozaiki, układanek , w wieku 6 lat trudności z wyróżnianiem elementów z całości, a także z ich syntetyzowaniem w całość, z wyodrębnieniem szczegółów różniących 2 obrazki, odróżnianiem podobnych kształtów (np. liter m-n, t-ł) lub identycznych, lecz inaczej położonych w przestrzeni (np. p-g-b-d)
  
(na podst. Bogdanowicz M. Ryzyko dysleksji. Wydawnictwo Harmonia Gdańsk 2003)


Zachęcam rodziców do obserwowania rozwoju swoich dzieci. Pamiętajmy, że do rozpoznania dysleksji nie wystarczy stwierdzenie pojedynczego objawu. Im więcej symptomów zauważymy, tym jest ona bardziej prawdopodobna. Wówczas warto skontaktować się ze specjalistami w poradni psychologiczno-pedagogicznej.
 

 

 

 

 

 


 

 


design:w3a.pl